De buurman zaagt hout. Normaal gezien zou ik nu naar buiten turen, Mathilda-gewijs de woede en ergernis door mijn ogen persen, hopend dat mijn dodende blik zich een weg baant door raam en haag.
De barbieroze handdoek van de buurdochter , nog nat van het zwempartijtje gisteren, zou plots opgetild worden door een windvlaag en de buurman, opgeschrikt door dit roze spook, zou in de prikkeldraad terecht komen. De prikkeldraad die een strook weide omheint die, gelukkig, onze beide woonerven van elkaar scheidt. Waarna de arme man dus de gaatjes in zijn kont zou tellen, Jupiler in de hand en Jan Smit op de achtergrond. Gedaan met hout zagen, dank u bovennatuurlijke kracht.
Vandaag dus niets van dat, want mijn scriptie moet af. In de drie uur dat ik al wezenloos naar mijn boeken staar, heb ik meer uitvluchten verzameld om niet te beginnen schrijven dan dat mijn tijdelijke kwelgeest hoofdstukken bevat. En dat zijn er genoeg.
De ellende begon al bij het ontbijt, uitvlucht-dagen benutten immers al de tijd die ze hebben, dat weet iedereen. Na de papieren krant anderhalve keer te hebben gelezen, drong ook de digitale versie zich aan me op. Waarna ik me ging wassen. Uitgebreid weliswaar, want ik voelde dat er iets op til stond vandaag. Bij de vierde poging tot paardenstaart hoorde ik de buurman zijn kettingzaag opstarten. De staart werd geen succes, dus nam ik laptop en boeken erbij, klaar om een onovertroffen laatste hoofdstuk over boeddhistische kunst uit mijn hersenen te wringen.
Opnieuw werd ik afgeleid door die vervloekte startpagina die triomfantelijk uitpakte met weer een nieuwe krantenkop. Wat gaan die digitale krantenversies toch snel. Ervan overtuigd dat de wereld nood had aan mijn dagelijkse beslommeringen, wachtte me nog mijn verplichte dagelijkse doortocht op een bepaalde sociale networkingsite. Opnieuw naar de krant, weer een verse krantenkop. Nieuwsverzadigd en de geest op kunst gericht, sloop ongemerkt toch een andere existentiële vraag mijn hoofd binnen. Rode lippenstift.
Verdomme Marjolein, concentreer u! Ga nu geen rode lippenstift op uw lippen smeren en stop met in uw haar te draaien!
Ik geef mij over, mijn verzameling uitvluchten is uitgeput en zelfs de buurman stopte net met hout zagen. Jan Smit lonkte.
Maar ik smeek u, liefste buurman, laat Jan en Jupiler voor wat ze zijn en gun mij deze uitvlucht. Die verse krantenkop laat immers erg lang op zich wachten.
Er gewoon voor gaan Marjolein en het onderwerp van je scriptie aanpassen in ” de invloed van Jan Smit en Jupiler op het schrijven van een scriptie over boeddhistische kunst ” of anders toch maar met het nodige mededogen hopen dat die roze handdoek ter plaatse blijft !